Met natte haren in de staart doet Lolita de deur voor mij open aan de Geeresteinstraat. Ze is net terug van het geven van zwemles. Daarover zo meer. Ik kreeg de tip om eens met haar in gesprek te gaan. We zijn elkaar nog nooit tegengekomen. Tijd voor een uitgebreide kennismaking dus!
Het wordt al snel duidelijk waarom ik eens met haar in gesprek moest gaan. Lolita (55) is een actieve wijkbewoner die veel voor haar Molukse gemeenschap organiseert.
Stichting Hubungan
De activiteiten vinden plaats onder de vlag van de Stichting Hubungan Hatert Nijmegen. ‘Hubungan’ betekent letterlijk verbinding. Samen met vier andere vrouwen organiseert Lolita activiteiten, waardoor de Molukse gemeenschap verbonden blijft. Verbonden met elkaar, in de wijk en in de stad. Maar ook verbonden met niet-Molukse stadgenoten. Denk aan etentjes, zwemmen met de kinderen, bowlen. Lolita: “En onlangs hebben we een rondleiding door het regionaal archief georganiseerd, heel bijzonder.”
Expositie in de St. Stevenskerk
Een van die activiteiten van de stichting is een expositie in de St. Stevenskerk, van 3 september tot en met 29 november 2026. Het thema van de expositie is de verbinding tussen Nijmegen en de Molukse gemeenschap. De Molukse gemeenschap is al 75 jaar in Nederland en 60 jaar in Nijmegen. Lolita: “Het is belangrijk te blijven vertellen waarom we hier ooit naartoe zijn gekomen, wat onze reis is geweest. Onze gedeelde geschiedenis bestaat al 400 jaar. Dat weet lang niet iedereen en we vinden het belangrijk dat dat niet vergeten wordt.” De expositie heeft eerder al in het wijkcentrum van Hatert plaatsgevonden. Het WereldLab (Wereldmuseum) heeft de expositie ontwikkeld en Lolita mag als gastcurator hier samen met de stichting een bijdrage aan leveren. Lolita: “We merken dat de polarisatie weer toeneemt. Des te belangrijker om in verbinding te blijven met elkaar. Probeer elkaar gewoon te leren kennen door in gesprek te gaan en te blijven.”
Molukse achtergrond
Lolita is in Hatert geboren en getogen. Met een Molukse vader en een Nederlandse moeder en twee broers. Ze heeft tussendoor nog wel op andere plekken in Nederland gewoond, maar 19 jaar geleden alweer teruggekomen naar Hatert. Toen haar vader zes jaar geleden naar een verzorgingshuis moest, is ze in zijn huis gaan wonen met haar kinderen. Haar vader is drie jaar geleden overleden. Haar moeder is al 25 jaar geleden gestorven. Ze woont nu dus in het ouderlijk huis met haar twee kinderen, een zoon van 21 en een dochter van 20.
Lolita: “Binnen de Molukse gemeenschap is familie heel erg belangrijk. We zorgen allemaal voor elkaar. Ook is het zo dat we met Portaal de afspraak hebben gemaakt dat als er een huis vrijkomt in onze Molukse wijk (42 woningen), er eerst gekeken wordt of er iemand binnen de familie of de Molukse gemeenschap (in Nederland) het huis kan overnemen. Pas als dat is uitgesloten, komt het huis op de markt. Waarom het zo belangrijk is om gezamenlijk te blijven wonen, is ook omdat dit de ouderlijke (familie-) huizen zijn (Rumah Tua), iets wat we op de Molukken ook hebben, maar door onze komst naar Nederland verloren zijn. Dit is dus niet, omdat we niet willen integreren. Ik denk zelfs dat de Molukse gemeenschap een van de meest geïntegreerde culturen in Nederland is.”
Zwemlerares
De activiteiten voor de stichting doet ze naast haar bijna voltijdbaan als zwemlerares. Ze werkt voor Zwemschool De Vin, twee dagen per week in Nijmegen en drie dagen per week in Utrecht. Op een doordeweekse dag ligt ze zomaar 3 uur in het water en in de weekenden tussen de 4 en 5 uur. Haar handen zijn tijdens ons gesprek nog aan het bijkomen van de les van die ochtend. Ze geeft les aan alle niveaus van kinderen tot aan hun A-, B- of zelfs C-diploma.
Hatert
Lolita: “De Molukse wijk is echt mijn thuis. Ik voel me hier veilig en fijn. De gezelligheid is heel groot, ik ben met de mensen hier opgegroeid. Ook de mensen die van oudsher uit Hatert komen kennen we goed, we groeten elkaar altijd. Hatert heeft echt een dorps karakter. Ik vind het mooi dat hier zoveel culturen samenleven. En natuurlijk gebeuren er ook wel eens dingen die niet oké zijn, maar dat zal overal zo zijn.”
Lolita zoekt nog wel in de wijk naar een plek waar ze de stichting kan huisvesten. Nu zijn ze daarvoor afhankelijk van het wijkcentrum, maar dat is natuurlijk niet altijd open. Lolita: “We vinden het vooral belangrijk dat jongeren een plek krijgen om gezellig bij elkaar te kunnen zitten. Maar ook een plek waar we voor de ouderen dagbesteding kunnen organiseren. Een keuken is belangrijk en de plek moet toegankelijk zijn voor alle doelgroepen. Er zouden wel een paar honderd mensen terecht moeten kunnen. We zijn hierover volop in gesprek, maar nog geen zicht op een oplossing.”
Padellen en zingen
Tijdens ons gesprek loopt de zoon van Lolita binnen en gaat met zijn familie padellen. Lolita: “Dat vind ik zelf ook erg leuk om te doen! En een andere hobby van mij is zingen in een gospelkoor: Erwin’s gospel. Muziek is voor mij altijd heel belangrijk geweest. We hebben thuis altijd gezongen en muziek gemaakt, ook in de kerk leerden we al jong meerstemming zingen. Met 35 leden in het gospelkoor zingen we arrangementen die Erwin (van Motman) zelf heeft gemaakt, echt vet. We repeteren altijd bij Orientalis, wat een mooie plek. Op 7 juni zijn we als koor te zien bij ’t Hoogstraatje, van 14:00 tot 14:45 uur. Welkom!”
