Monique
LEZEN EN SCHRIJVEN IS NIET VOOR IEDEREEN GEMAKKELIJK
Niet kunnen lezen of schrijven. Dat is voor veel mensen moeilijk voor te stellen. Toch zijn er in Nederland 2,5 miljoen mensen die moeite hebben met lezen, schrijven, rekenen of computervaardigheden. Dat zijn er heel veel dus!
Gelukkig is er hulp voor mensen die moeite hebben met lezen, schrijven en/of rekenen. ROC Nijmegen bijvoorbeeld biedt lessen voor volwassenen aan. Zij kijken naar je huidige niveau en maken dan samen met jou een plan, waarmee je aan de slag gaat.
Taalles in Nijmegen
Monique (45) uit Hatert volgt taallessen bij ROC Nijmegen. Vorig jaar kon ze nauwelijks lezen. “Als je naar zo’n klas gaat, zul je zien dat je niet de enige bent. Ook niet als je gewoon in Nederland bent geboren.”
Als kind niet naar school
Hoe kan het dat je als volwassen vrouw niet goed kunt schrijven en lezen?
“Ik was vroeger een bang meisje. Ik wilde niet naar school, want ik werd gepest. Mijn moeder was heel lief voor mij en dwong me niet om naar school te gaan.” Achteraf vindt ze dat natuurlijk wel heel jammer. Ze heeft haar eigen kinderen (nu 22 en 18) wel altijd naar school gestuurd. Dat vindt ze erg belangrijk.
Tip van Monique: “Vraag hulp!”
Hoe ben je bij ROC Nijmegen terechtgekomen?
“Toen ik werkloos werd en in de WW terechtkwam, kwam ik bij het UWV terecht. Het lukte niet om de formulieren in te vullen, dus ik moest wel hulp zoeken. Het UWV hielp me om contact op te nemen met ROC Nijmegen. Daar ben ik, onder andere door Mia Pouwels, ontzettend goed opgevangen en geholpen.”
Klasgenoten
Hoe is het om ‘weer’ in de klas te zitten?
“Heel leuk eigenlijk. En iedereen werkt op zijn eigen niveau en iedereen heeft respect voor elkaar in de klas. Niemand wordt uitgelachen. En heel belangrijk: domme vragen bestaan niet!”
Tijdens de taalles krijgt ze onder andere dictee, dit vindt ze superleuk. Ook nieuwsbegrip is een leuk onderdeel: een stuk uit de krant lezen en erover praten met de groep. Lezen wordt dan leuk! Ja, ze krijgt ook huiswerk, bijvoorbeeld het Jeugdjournaal kijken.
Hoe gaat het nu?
Het gaat goed met Monique. Haar laagste cijfer is een 8,7. En ze heeft nu zelfs een boek bij de bibliotheek gehaald: ‘Moord in de Bloedstraat’ van Annejet van der Zijl. Dit zijn korte misdaadverhalen.
Monique typte nooit punten en komma’s in haar whatsapp-berichten. Nu doet ze dat wel. Natuurlijk maakt ze nog wel eens een fout, maar veel minder! En ze laat haar berichten vaak controleren door haar dochter.
“Mijn zoon heeft ook moeite met lezen. Ik ga soms samen met hem taarten bakken en dan lezen we samen op het pak hoe je het moet doen. Dat gaat niet altijd goed, dan moeten we soms weer terug naar de winkel, omdat we iets zijn vergeten.”
Eigen kinderen niet voorgelezen
En als haar gevraagd wordt of ze haar kinderen vroeger wel kon voorlezen, schiet Monique vol. “Dit doet zoveel pijn, want, nee, dat kon ik dus niet.” Of haar kinderen haar dat kwalijk nemen? “Nee, zeker niet. Ze begrijpen het heel goed. En ze zijn nu heel trots op me.”
Hardop voorlezen
“Als ik een tekst lees, lees ik hem vaak hardop voor. Dat helpt. Dan begrijp ik het beter.”
“Nu is het mijn tijd!”
Ze heeft altijd voor de kinderen gezorgd en nu vindt ze dat het tijd is om voor haarzelf te zorgen. Eindelijk heeft ze rust in haar leven.
Sinds kort is ze ook vrijwilliger bij Waterrijk in Hatert. Zodra ze op niveau is, bij taalles, wil ze de opleiding ‘verpleegkundige helpende’ volgen. Een mooie nieuwe stap voor Monique.
Tip voor anderen
Gelukkig is Monique wel mondig genoeg. Ze schaamt zich niet en als iets niet lukt, vraagt ze hulp. Dat is ook haar tip voor anderen: “Vraag hulp! Probeer het niet in je eentje op te lossen.”
Meer informatie over de taalles
Door Haptotherapie voelen mensen zich vrijer
Ik spreek Wilbert in zijn praktijk, Fysiotherapie Hatert, over zijn werk en over de keuze voor het inzetten van Haptotherapie. “Veel patiënten kwamen na een tijd weer terug met klachten. Dat zette me aan het denken. Wat zat er achter die klachten? Tijdens de zwangerschap van onze tweede zoon, Luuk, volgden mijn vrouw Marijke en ik Haptonomische zwangerschapsbegeleiding. Dat vond ik zo interessant dat ik me erin ben gaan verdiepen. Haptonomie gaat over wat er gebeurt tussen mensen. ‘Hapto’ betekent in het Latijn: voelen, aanraken. Als baby kun je heel goed voelen, maar naarmate je ouder wordt, ga je meer denken. Het is belangrijk om daar een goede balans in te vinden. Sommige mensen vinden haptonomie zweverig, maar ik zie en ervaar juist hoe concreet het is. Mensen die Haptotherapie volgen, voelen zich daarna vrijer. Ze begrijpen en voelen beter hoe ze in het leven staan.”
Samenwerken in de wijk
Wilbert heeft altijd prettig samengewerkt met bewoners en met andere organisaties in Hatert: “Als je iemand doorverwijst, wil je zeker weten dat diegene goed terechtkomt. Daarom is het belangrijk om elkaar te kennen.” Tien jaar geleden hielp Wilbert mee met een initiatief tegen eenzaamheid. “Ik zag tijdens huisbezoeken dat veel ouderen zich alleen voelden. Onderzoek van de GGD bevestigde dat. Daarom richtten we samen met bewoners en organisaties de Ontmoetgroep Hatert op. De groep komt nog steeds elke woensdagochtend samen, daar ben ik echt trots op. Vrijwilligers en onze topkok Sebastiaan zorgen voor een fijne ochtend.”
[Van de redactie: binnenkort komt De Ontmoetgroep ook ‘op het bankje’. Nu nog een grote bank vinden.]
Wilbert gaat verder: “Ik vind het heel bijzonder om in die veertig jaar de verschillende generaties te hebben leren kennen in de wijk. Er kwam een jonge vrouw met haar baby langs met de vraag of ik haar baby wilde onderzoeken. Ik stelde haar voor om naar de kinderfysio te gaan, maar ze stond erop dat ik het deed. Ze was als kind namelijk zelf bij mij geweest.”
Sportief en gezinsleven
Wilbert blijft graag in beweging. Hij heeft net een cursus roeien afgerond bij de Spiegelwaal. Daarnaast speelt hij tennis en padel, loopt hij hard en doet hij mee aan de Vierdaagse. Ook fietst hij graag. “Het liefst sport ik elke dag. En als dat niet lukt, dan ga ik wel de tuin in. Ik heb pas nog de alternatieve Elfstedentocht op de Weissensee geschaatst.” Hij is getrouwd met Marijke, die ook haptotherapeut is. Samen hebben ze twee volwassen zonen, Tim en Luuk, en kleinkinderen.
Pensioen
Vanaf 1 april is Wilbert met pensioen. “Of ik plannen heb? Niet echt. Eerst wat klussen thuis in Beuningen. Verder zie ik het wel. Ik blijf in ieder geval af en toe in Hatert koffiedrinken.”
Hij heeft een warm gevoel bij de wijk. “Hatert is divers en de mensen zijn lekker direct. Ik hoop dat er aandacht blijft voor saamhorigheid, tussen bewoners én tussen bewoners en professionals. Dat gun ik Hatert.”
