Ik werkte samen met Ilse (36) voor het Duurzaamheidscafé in Nijmegen.
Ilse, een enthousiaste en creatieve geest, prettig om erbij te hebben. Op een gegeven moment hoorde ik dat ze in Hatert woonde, aan de Hatertseweg. Aha, een mooie gelegenheid om haar eens beter te leren kennen. Aldus. En het gesprek werd al vrij snel openhartig.
Hoe lang woon je al in Hatert?
“Sinds september 2017, dus nu ongeveer twee-en-een-half jaar. Ik woon aan de Hatertseweg, vlakbij het winkelcentrum.”
En met wie woon je daar?
“Met mijn vriend Hassan (30) en onze dochter Reza (4). Mijn vriend Hassan is Marokkaans. We wonen, sinds we in Hatert wonen, samen.”
Niet vanaf de geboorte van Reza dus?
“Nee, dat ligt nogal gecompliceerd. De zwangerschap van Reza was niet gepland. Dat was best lastig, vooral gezien de achtergrond van Hassan. Zijn ouders wonen wel in Nederland en ze komen nu ook af en toe bij ons thuis, gelukkig. Ik vind het belangrijk dat onze dochter haar opa’s en oma’s ziet en leert kennen.”
En jouw eigen ouders?
“Ik heb een hele open relatie met mijn ouders, ben nogal vrij opgevoed. Ik ben zelf in Nijmegen geboren, in de Hazenkamp, in de Leeuwstraat.”
Ik ken je als programmamaker bij LUX. Wilde je dit altijd al worden?
“Vanaf mijn zesde heb ik altijd gedanst. Dansdocent worden, dat was mijn droom. En mocht dat niet lukken, dan wilde ik psychologie studeren: een combinatie van het menselijke aspect met het creatieve/expressieve, dat sprak me wel aan.
“Dansdocent worden, dat was mijn droom.”
Op de middelbare school speelde ik al graag toneel, maar ik dacht dat ik daar mijn werk niet van kon maken. Mijn beste vriendin deed auditie voor de toneelschool, dus dacht ik ‘Laat ik het ook maar proberen’. Ik kwam toen door de eerste twee rondes heen. Uiteindelijk werd ik afgewezen, omdat ze me te jong vonden. Maar toen wist ik wel dat het mogelijk zou zijn.
Op mijn 17e (na de middelbare school) ben ik drie maanden naar Zuid-Amerika gegaan om Spaans te leren. Daarna heb ik een jaar pedagogiek gestudeerd.
Vervolgens ben ik naar de toneelschool (Fontys Hogeschool voor de Kunsten) in Eindhoven gegaan, die later verhuisde naar Tilburg en daar ben ik afgestudeerd als theatermaker en regisseur. Toen ik daarmee klaar was, was ik 23 jaar.”
En kon je meteen aan het werk na je opleiding?
“Vanaf die tijd heb ik tien jaar als ZZP’er gewerkt, als freelancer in het theater. Ik werkte onder andere voor de Lindenberg en ik heb veel groepen geregisseerd. Daarnaast heb ik mijn eigen theatergroep ‘Compagnie Perelman’. Met deze groep spelen we nog regelmatig, tijdens festivals in de zomer. Er is gelukkig altijd wel werk als regisseur of in het lesgeven.”
“Een relatie tussen twee culturen is soms lastig.”
Ilse
Door Haptotherapie voelen mensen zich vrijer
Ik spreek Wilbert in zijn praktijk, Fysiotherapie Hatert, over zijn werk en over de keuze voor het inzetten van Haptotherapie. “Veel patiënten kwamen na een tijd weer terug met klachten. Dat zette me aan het denken. Wat zat er achter die klachten? Tijdens de zwangerschap van onze tweede zoon, Luuk, volgden mijn vrouw Marijke en ik Haptonomische zwangerschapsbegeleiding. Dat vond ik zo interessant dat ik me erin ben gaan verdiepen. Haptonomie gaat over wat er gebeurt tussen mensen. ‘Hapto’ betekent in het Latijn: voelen, aanraken. Als baby kun je heel goed voelen, maar naarmate je ouder wordt, ga je meer denken. Het is belangrijk om daar een goede balans in te vinden. Sommige mensen vinden haptonomie zweverig, maar ik zie en ervaar juist hoe concreet het is. Mensen die Haptotherapie volgen, voelen zich daarna vrijer. Ze begrijpen en voelen beter hoe ze in het leven staan.”
Samenwerken in de wijk
Wilbert heeft altijd prettig samengewerkt met bewoners en met andere organisaties in Hatert: “Als je iemand doorverwijst, wil je zeker weten dat diegene goed terechtkomt. Daarom is het belangrijk om elkaar te kennen.” Tien jaar geleden hielp Wilbert mee met een initiatief tegen eenzaamheid. “Ik zag tijdens huisbezoeken dat veel ouderen zich alleen voelden. Onderzoek van de GGD bevestigde dat. Daarom richtten we samen met bewoners en organisaties de Ontmoetgroep Hatert op. De groep komt nog steeds elke woensdagochtend samen, daar ben ik echt trots op. Vrijwilligers en onze topkok Sebastiaan zorgen voor een fijne ochtend.”
[Van de redactie: binnenkort komt De Ontmoetgroep ook ‘op het bankje’. Nu nog een grote bank vinden.]
Wilbert gaat verder: “Ik vind het heel bijzonder om in die veertig jaar de verschillende generaties te hebben leren kennen in de wijk. Er kwam een jonge vrouw met haar baby langs met de vraag of ik haar baby wilde onderzoeken. Ik stelde haar voor om naar de kinderfysio te gaan, maar ze stond erop dat ik het deed. Ze was als kind namelijk zelf bij mij geweest.”
Sportief en gezinsleven
Wilbert blijft graag in beweging. Hij heeft net een cursus roeien afgerond bij de Spiegelwaal. Daarnaast speelt hij tennis en padel, loopt hij hard en doet hij mee aan de Vierdaagse. Ook fietst hij graag. “Het liefst sport ik elke dag. En als dat niet lukt, dan ga ik wel de tuin in. Ik heb pas nog de alternatieve Elfstedentocht op de Weissensee geschaatst.” Hij is getrouwd met Marijke, die ook haptotherapeut is. Samen hebben ze twee volwassen zonen, Tim en Luuk, en kleinkinderen.
Pensioen
Vanaf 1 april is Wilbert met pensioen. “Of ik plannen heb? Niet echt. Eerst wat klussen thuis in Beuningen. Verder zie ik het wel. Ik blijf in ieder geval af en toe in Hatert koffiedrinken.”
Hij heeft een warm gevoel bij de wijk. “Hatert is divers en de mensen zijn lekker direct. Ik hoop dat er aandacht blijft voor saamhorigheid, tussen bewoners én tussen bewoners en professionals. Dat gun ik Hatert.”